Persoonlijke update // mei 2015

Als allereerst wil ik iedereen bedanken voor de super lieve comments op mijn vorige persoonlijke update. Het doet mij en Kenny enorm goed om zoveel lieve woorden te lezen. De vorige update ging over Kenny’s toestand en voor een groot deel over het amputeren van zijn been. Ik twijfelde vooraf al heel erg of ik die stukken erin zou laten staan. Voor hetzelfde geld krijgen we morgen te horen dat het allemaal niet doorgaat..

Well, guess what? Het duurde net iets langer dan één dag. Maar het is zo ver: weer is de amputatie voorlopig van de baan geschoven. Die beslissing ligt bij zijn revalidatiearts, al krijgt hij wel binnenkort twee second opinions van andere revalidatieartsen, die niet emotioneel zijn betrokken. Nou ja, ‘binnenkort’ werd een dikke maand geleden gezegd. Ondertussen hebben we alleen nog gehoord dat hij ‘over een tijdje’ iets te horen krijgt. Eigenlijk durf ik dit hier nauwelijks te zetten, uit angst dat het vlak na het publiceren van dit artikel weer een compleet andere kant uit gaat. Niet dat ik verwacht dat dan volgende week z’n been eraf kan, zeker niet iets wat duidelijkheid kan bieden! Nee, dan verwacht ik eerder meer onduidelijkheid en redenen om in angst af te wachten. Zoiets als één van de second opinions die voor is, de ander tegen en dan… geen idee. Hoogstwaarschijnlijk afwachten.

Zijn been kan niet nu worden geamputeerd doordat het bot in zijn bovenbeen nog niet is herstelt. Het gaat niet om botbreuken, maar het ontbreken van een stuk van 15cm. De bacterie die het bot heeft weggevreten zit er waarschijnlijk nog, het is lastig te zien op scans en kijkoperaties zijn risicovol, want het been opereren geeft de bacterie alle kans om zich weer te gaan verspreiden. Ik vind het maar eng en ik dacht altijd zo simpel over zulke dingen. ‘Ontsteking? Bacterie? Dan krijg je medicijnen en het is opgelost!’ Nou nee. Hij heeft maandenlang 24/7 via een infuus de sterkste anti-biotica gehad. En tja, ‘t is niet weg.

Kenny is gelukkig weer een stuk vrolijker de laatste tijd. Dat heeft gelukkig ook een reden waar weinig mis mee kan gaan! We gaan binnenkort verhuizen! Iets waar we al lang naar uitkeken, maar wat door deze toestand lang heeft moeten wachten. We moeten nog heel even wachten voor we de sleutel krijgen, maar dat komt allemaal goed, dit is een leuke vorm van afwachten. Zelf ben ik er ook super blij om, maar tegelijk ook flink nerveus. Verhuizen is sowieso best stressvol. Vooral als je van twee personen spullen hebt en één persoon zelf niet echt kan helpen. Tenminste, niet met de dingen die ik zelf ook niet kan. Ik ben niet zo heel sterk en ik ben totaal niet handig. We kunnen wel hulp verwachten, waar ik heel dankbaar voor ben. Ik vraag niet graag om hulp, maar als het vooraf wordt aangeboden is het wel iets makkelijker.

Een nieuw plekje biedt veel afleiding en ik hoop dat hierdoor de aankomende periode een beetje minder lang lijkt. Ik weet niet wat we precies afwachten, maar we wachten het af. Kenny’s therapie staat op een laag pitje nu, maar het gaat wel nog verder. Ik heb er niet veel vertrouwen in dat hij nu nog veel vooruit zal gaan, met name omdat er vrij weinig wordt gedaan. Zijn fysiotherapeuten weten het ook niet meer. Hij hupst (op één been) wel vaak zonder krukken in huis, iets wat eigenlijk niet de bedoeling is, maar wat best wel te gek is om te zien, Kenny die zich verplaatst zonder krukken! En laatst had hij na anderhalf jaar jogging- en pyjamabroeken weer eens een gewone spijkerbroek aan. Zo’n stomme, kleine dingetjes, waar ik nu zo van sta te kijken!

Net als Kenny doe ik ook dingen die niet bedoeling zijn, of eigenlijk andersom: ik doe niet wat eigenlijk de bedoeling is. Ik doe waar ik zelf zin in heb en ik voel me er nauwelijks schuldig over. Het is me zo vaak geadviseerd, door zowel familie en vrienden als collega’s en professionals. Zo lang thuis zitten is in een normale toestand niet goed voor me, mijn ritme is helemaal in de war en heel productief ben ik niet. Maar ik ben veel rustiger geworden in de afgelopen drie à vier maanden. En ik durf zelfs te zeggen dat ik weer een stuk gelukkiger ben. Laatst kwam ik een bestandje tegen op mijn laptop genaamd ‘2015’, ik had blijkbaar in december wat doelen op een rijtje gezet. Bovenaan stond ‘minder boos zijn, meer blij en dankbaar’. Sinds een lange tijd had ik weer eens tranen van geluk. Het belangrijkste doel is al voltooid! Ik heb bijna geen huilbuien meer, geen paniekaanvallen en ik ben helemaal niet meer boos op het leven. Het is wel oké nu, het is niet makkelijk, maar er is genoeg om heel dankbaar voor te zijn.

De draad weer oppakken blijft een ding. Een lastig ding. Ik wil zo graag weer actief gaan bloggen en überhaupt alles wat gemotiveerder aanpakken. Aan motivatie en energie ontbreekt het me vaak en alles verloopt nog niet stabiel genoeg om allerlei beloftes te gaan doen. Wanneer iets lukt, lukt het, en anders niet en daar ga ik mezelf voorlopig nog niet druk over maken. Bovendien hebben de afgelopen maanden me geleerd dat veel kan veranderen en zelfs verbeteren in je leven terwijl jezelf niks doet (heerlijk motto voor de ‘liever lui dan moe’-groep, toch?). Van beter in mijn vel zitten tot dat ‘lees meer’ linkje in mijn lay-out, wat eerst heel raar uitzag en ineens weer normaal is. In de tijd dat je je afvraagt hoe het kan, kun je beter gewoon genieten van de iets fijnere situatie. Precies waar ik nu weer mee verder ga!

En, hoe is het met jou?

Liefs, Maud

12 Reacties op Persoonlijke update // mei 2015

  • Frouke schreef:

    Hee Maud,
    Jees wat een verhaal weer, dat met die bacterie. Ik hoop dat jullie snel eens weten waar jullie aan toe zijn. Dit is natuurlijk op en neer gehobbel. Maar wat prachtig om te lezen dat je je gelukkiger voelt en dat jullie een manier hebben gevonden om met de situatie te leven. Liefde is het uitgangspunt van alles, en dat is in deze situatie nog maals te zien. Ontzettend knap hoe je ermee omgaat, bij het lezen werd ik ook echt even emotioneel. Ik wens jullie al het geluk in de wereld, en wij blijven je steunen op je blog. Of er nou wat meer of minder posts zijn. Liefs :)

  • Kiss & Make-up schreef:

    Jullie hebben een enorm zware tijd achter de rug. Oké, er zijn lichtpuntjes en er is vooruitgang, maar feit blijft dat dit allemaal enorm belastend is voor jullie. Zoiets draint je emotioneel, dus ‘t is ook normaal dat je niet op nog 100 andere dingen kan focussen nu. Ik blijf alvast duimen voor jullie.

  • Sterkte hoor meisje. Het is nu erg zwaar, maar denk aan alle mensen die jullie willen steunen. Ik ben bij mijn gedachten bij jullie en ik hoop dat jullie binnenkort weer nieuws krijgen… En veel succes met de verhuizing

  • Anne-Marieke schreef:

    Ik ga even snel en kort reageren, want ik moet allang gaan slapen.
    Gefeliciteerd met jullie nieuwe plekje! :-D
    En heel veel sterkte en geluk aan jullie tweetjes ^_^

  • Evelien schreef:

    Wat fijn om weer een update te lezen. Ik lees ze allemaal maar reageer eigenlijk nooit, omdat het meeste al gezegd is door anderen, maar in dit geval wilde ik jullie beide toch feliciteren met jullie huisje! Wat een leuk en positief vooruitzicht. Werk daar maar naar toe, voor zover dat lukt natuurlijk, want je zult merken dat je daar weer bergen motivatie en kracht van krijgt. Dikke kus!

  • Hester schreef:

    Ik heb niet gereageerd op de vorige update maar ik heb ‘m toen wel gelezen, omdat jullie situatie me blijft ‘boeien’ aangezien ik je ook daarvoor al geruime tijd volgde. Het blijft hectisch hoe jullie leven zo volledig omgegooid is, en zelfs een beetje zonder uitzicht… Maar het is in elk geval fijn dat jullie een huis hebben – dat is wel iets om naar uit te kijken – en dat jullie zelf iets gelukkiger zijn. Ik snap volledig dat je gewoon niet gemotiveerd of geconcentreerd of wat dan ook bent, het lijkt me echt zó lastig en oneerlijk. Ik hoop in elk geval op goed nieuws voor jullie.
    <3

  • Mieke schreef:

    Hey Maud,

    ik lees je blogs altijd, maar antwoord niet al te veel.
    Nu wil ik jullie toch even een hart onder de riem steken. Jullie doen het zo goed! Met zo veel tegenslagen en moeilijkheden blijven jullie samen elkaar steunen en uitkijken naar de toekomst. Dat mag je niet onderschatten!
    Mijn fysiotherapeute heeft ook een motorongeval gehad (bijna een jaar geleden) en sukkelt nog steeds met krukken. Het is in de verste verte niet zo ernstig als bij Kenny, maar ik moest toch aan jullie denken. Ze heeft een complexe breuk die niet geneest en het bot wil niet aangroeien. Nu lijkt het bij haar eindelijk de goede richting uit te gaan na talloze operaties. Hopelijk komt die dag ook snel bij jullie: dat jullie zien dat Kenny aan het genezen is, dat er nog wel een lange weg te gaan is, maar dat het eindelijk vooruit gaat!
    Veel plezier in jullie nieuwe stekje!

    Groetjes,
    Mieke

  • Roxanne schreef:

    Maud, wat fijn om te horen dat jullie binnenkort gaan verhuizen! Geloof me, de tijd dan is voorbij voordat je het weet. Hopelijk hebben jullie iets aan de second opinions. Zo veel onduidelijkheid is niet fijn, maar ja, voor een deel is daar natuurlijk niks aan te doen door de bacterie enz.
    Goed om te horen ook dat het met jou beter gaat, en je beter in je vel gaat. Tuurlijk, je zou dingen graag anders willen maar ach, wie niet ;)
    Take care en succes met verhuizen!

  • Andrea schreef:

    Gefeliciteerd met jullie huisje!

    Ik ben blij om te lezen dat ondanks dat het nog steeds stil staat jullie zelf wel doorgaan. Ontzettend knap van jullie, het blij zijn met de kleine dingetjes. Maar het maakt het allemaal wel een stuk makkelijker voor jezelf. Ik kom zelf ook uit een periode waarin ik maar weinig licht in de duisternis zag. Nu lijkt het toch allemaal op zijn pootjes terecht te komen en dat is natuurlijk het beste gevoel van de hele wereld. Ik hoop dat jullie dat gevoel ook snel zullen hebben.

    Veel sterkte en ik ben trots op jullie, ook al ken ik jullie niet.

  • Allissa schreef:

    Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik na het dagelijks volgen van je blog het berichtje las over Kenny. En sindsdien lees ik af en toe je updates, en dan voornamelijk over hoe het gaat. Het lijkt mij zo ontzettend zwaar om inderdaad je leven weer op te pakken en energie te krijgen voor alles, ik vind dat je daar prima tevreden mee moet zijn dat je nu gelukkig bent en uitgerust.
    Heel veel succes met het verhuizen, geniet van jullie nieuwe plekje en succes met het herstel :)

  • Ashley schreef:

    Lieve Maud,

    gefeliciteerd met jullie nieuwe plek!!
    niets dan respect voor jou en Kenny. Wat lijkt het mij ontzettend zwaar om met zoiets om te gaan…
    en onthoud: niet moet, gun jezelf vooral de tijd die je nodig hebt om alles te verwerken en om “de draad weer op te pakken”.

    veel succes met het verhuizen, geniet van jullie nieuwe plekje en succes met het herstel zowel voor Kenny als voor jou!

Laat een reactie achter bij Roxanne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>


Hey en welkom op Beauty Before Breakfast! Leuk dat je een kijkje neemt op mijn blog. Mijn naam is Maud en ik vul deze site met make-up reviews, looks, nail-art enz. Veel plezier! Liefs, Maud
bloglovin
Archief
Categorieën

Copyright © 2010 Beauty Before Breakfast. All Rights Reserved.