Kenny’s herstel // Hoe het gaat?

Het leek me weer eens tijd voor een persoonlijke blogpost, met name over de nasleep van Kenny’s ongeluk en hoe het nu gaat. Anderhalf jaar later is dit nog steeds hetgeen wat ons leven beheerst. Dus. Hoe het gaat? Nou ja, ‘het gaat’ is nog wel het beste antwoord. Het gaat niet goed, het gaat niet best oké, het gaat niet gewoon zijn gangetje en het gaat gelukkig ook niet vreselijk slecht. Maar het gaat. Wat nog steeds voor een groot deel van Kenny’s toestand afhankelijk is, hij is nog niet herstelt en het is niet duidelijk tot in hoeverre hij zal herstellen en wanneer dat eindelijk eens mag gebeuren.

Hij heeft van november tot half december een externe fixateur gehad, een periode die vrij snel voorbij lijkt te zijn gegaan. Hierna zou hij een andere fixateur krijgen, die het bot zou transporteren. Er mist namelijk een groot stuk, waardoor hij zijn slechte been niet kan belasten. Dat bottransport is er niet gekomen. Er was botvorming in Kenny’s been te zien, dat hadden de artsen niet verwacht. Een positief puntje, maar wel iets wat weer veel onzekerheid met zich meebrengt, het is nu afwachten of het bot door gaat met terug groeien. Als het dat doet, kan dat met gemak nog een jaar duren.

Dat hakt er wel in bij mij. En ook bij Kenny natuurlijk, die is het helemaal zat. Hij heeft zich eerst ingesteld op maanden tot een halfjaar een fixateur te hebben, wat al rot genoeg is. Met als gevolg een amputatie, een keuze die veel mensen laat schrikken. Maar die ik ondertussen heel logisch vind. Er mankeren dingen aan zijn been die niet op te lossen zijn: er mist een spier, zijn voet is verlamd en er mist een stuk bot. Er is mee te leven, maar hij heeft constant enorm veel pijn, zenuwpijn. Daarnaast kunnen deze dingen ook over tien, twintig of vijftig jaar akelige problemen met zich meebrengen. En bovenop alles is het zo dat Kenny’s leven compleet voor hem geleefd wordt, hij heeft in de afgelopen anderhalf jaar zelf nergens over kunnen beslissen. Al zijn vrijheid is hem ontnomen, al zijn tijd wordt gevuld door pijnlijke therapie, ziekenhuizen en op bed liggen, allemaal dingen waar hij niet voor heeft gekozen. Een amputatie zou een eigen keuze zijn. Een beslissing die niemand hem kan opdringen en waar zijn vaste chirurg achter staat, mocht het zover komen. Eens niet ‘gedwongen’ naar de operatiekamer, eens zelf bepalen wat er gaat gebeuren. En het mooiste: niet erna maanden of jaren moeten afwachten in de hoop dat alles goed uitpakt. Nee, been eraf is been eraf. Daar kun je niet meer of minder van maken. Kan er gelijk een prothese op een gigantische gapende wond worden geklikt om vervolgens het ziekenhuis zonder hulpmiddelen uit te wandelen? Tuurlijk niet, we realiseren ons allebei dat ook een amputatie geen perfecte oplossing is en de revalidatie erna lang kan duren.

Maar hé, het wint het van wat we nu aan de hand hebben. Het afwachten. Want zelfs zoiets akeligs als een amputatie kan/kon (jep, meer onduidelijkheid!) Kenny niet zomaar kiezen.. Lullig hè? Alsof die keuze maken en je erop instellen niet moeilijk genoeg is, kan het ook gewoon niet gelijk. Eerst afwachten (op dat stuk bot wat ontbreekt, dat moet eerst aangroeien en genezen voor ze het kunnen doorzagen). Altijd en alles maar afwachten. Ik ben het echt kotsbeu. Dat is ook waarom ik achter de amputatie sta. Ik heb ook behoefte aan een stukje zekerheid, een stukje perspectief en een sprankje hoop dat we eindelijk eens aan ons leven kunnen beginnen. Dat laatste is echt mijn droom voor dit jaar. Verder kunnen, met alles. Want voor mijn gevoel staat mijn leven nog steeds op pauze, zonder dat ik dat wil. Zelf weer op ‘play’ drukken betekent Kenny… tja, dat kan ik niet eens typen, ik raak al in paniek als ik erover nadenk. Ik kan niet zonder Kenny. En als je denkt dat ik alles kan oppakken, gaan doen wat ik wil en tegelijk mijn relatie onderhouden en Kenny steunen, dan heb je het heel erg mis. Misschien kan het wel, misschien ben ik gewoon te zwak. Misschien kan het niet, misschien zit ik al aan de top van mijn kunnen. Ik weet het niet, maar ik kan het niet.

Zo wil ik niets liever dan met Kenny op vakantie, zodra alles een beetje achter de rug is. Want serieus, een tripje naar de supermarkt met hem is al een behoorlijke onderneming. Ik wil graag samen weg om te kunnen ontspannen, maar ik zie mezelf al compleet overspannen raken voordat we überhaupt ergens zijn. Eerst moet Kenny veel minder pijn hebben en een beetje voor zich zelf kunnen zorgen. Het is thuis met allerlei hulpmiddelen al onhandig genoeg.

Vakantie is leuk ja. Vooral als je ergens vakantie van neemt. Nu heb ik genoeg kopzorgen dankzij Kenny’s toestand, maar ik wil geen vakantie nemen van Kenny. Vakantie neem je van je werk of studie. En dat heb ik helaas niet meer. Alsof alles nog niet rot genoeg was, ben ik een vertrouwde secundaire leefomgeving kwijt. Een plek waar ik dankzij lieve collega’s wat afleiding had en waar ik af en toe flink kon ventileren over mijn thuissituatie. Het pijnlijkst vond ik nog wel de reden, dat was dus de afgelopen anderhalf jaar, de tijd waarin ik mezelf heel ver heb geprobeerd weg te cijferen om er voor Kenny te zijn, maar tegelijk voor mijn werk. Blijkbaar was het niet goed genoeg. Nu moet ik ander werk gaan zoeken, iets waar ik een beetje huiverig voor ben in deze tijd. Maar dat komt wel goed!

Kon ik dat maar met evenveel overtuiging zeggen over Kenny. Over een kleine twee weken heeft hij weer een gesprek met zijn vaste chirurg, die de dag daarvoor in overleg zal gaan met collega’s over het amputeren van Kenny’s been. Het zou misschien door de knie kunnen worden gedaan, waardoor het bot in zijn bovenbeen nog niet genezen hoeft te zijn. Dat betekent wel dat hij nog geen prothese kan gebruiken en volledig rolstoelafhankelijk zal zijn. Hoe lang dat gaat duren kan uiteraard weer niemand voorspellen. Ik denk niet dat het in eerste instantie veel invloed heeft op de kwaliteit van zijn leven. Het is nu heel pijnlijk en heel onhandig en dat zal het na een amputatie ook zijn. De kans is groot dat de pijn minder wordt, zenuwpijn schijnt heftiger te zijn dan fantoompijn, wat je niet eens per se hoeft te krijgen. Zodra een prothese zou kunnen wordt het leven hopelijk weer iets makkelijker. Wanneer is niet duidelijk, maar het begint steeds duidelijker te worden dat niet meer veel functie uit zijn been valt te halen. Je weet het natuurlijk nooit, misschien zijn er over tien jaar betere opties voor een ‘slecht’ been, dan voor een geamputeerd been. Maar misschien is het juist andersom. Een miljoen keer ‘maar’ en ‘misschien’, ik word er zelf ook heel moe van.

Het juridische deel is niet iets waar ik veel over kwijt wil, want het maakt me pissig. De basis van het verhaal is dat Kenny op de weg reed, de automobilist van zijn oprit afkwam en dat Kenny degene is met zeer ernstig en blijvend letsel. Je kunt vast raden welke kanten dit uitgaat. Het is gewoon te bizar en oneerlijk voor woorden. Een opsomming van al Kenny’s meetbare schade is akelig lang en ongepast om hier te plaatsen. Maar een kleine greep: hij is zijn werk, hobby’s, mobiliteit en zelfstandigheid kwijt. De psychische schade is echter moeilijk te meten.

Het is slopend. Een ooit zo vrolijke, spontane jongen is hartstikke depressief. Hij is enorm sterk en soms zelfs te goed in een masker op zetten. Maar dat gaat gelijk af als we alleen zijn. Hij kan geen goed bedoeld advies meer aanhoren. Begrijpelijk ook, ‘Het komt goed’ is een dikke leugen, er zijn heel veel dingen mis die niet meer goed komen. Hij klaagt niet veel, al heeft hij het natuurlijk wel over de situatie, die niets anders is dan negatief. Ik wil hem graag opvrolijken, of eigenlijk wil ik mezelf opvrolijken door wat onbenullige uitspraken te doen die veel mensen zouden ervaren als een hart onder de riem steken. Kenny ervaart het niet meer zo, mijn eigen conclusie: meevaren in de negativiteit of je mond houden, afhankelijk van iets in hem wat fucking moeilijk te peilen is. Bij de verkeerde keuze maak je meer los dan je lief is. Dus ja, het ‘zorgen voor’ is niet iets waar ik voor mezelf veel voldoening uit kan halen. Daarvoor heb ik te weinig invloed en ben ik te erg erbij betrokken.

Na de laatste juridische tegenvaller ben ik mezelf gaan wijsmaken dat we er wel komen op eigen kracht. Jammer dat alles tegenzit, maar dan is dat maar zo. De kunst is om niks meer te verwachten en nergens op te hopen. Ik ben haast vanzelf in een boeddhist aan het veranderen met die instelling. Alles wat ik nu heb is heel mooi meegenomen, want op een dag zal er niets van over zijn. Ik kan zonder dat wat ik nu niet heb en het is onnodig om ernaar te verlangen. Uiteindelijk zijn drie dingen belangrijk: de liefde die je hebt gegeven, de liefde die je hebt ontvangen en hoe makkelijk je losliet van de dingen die niet bestemd waren voor jou.

Die laatste is lastig wanneer zoveel ineens wordt afgenomen en je niet precies weet wat je als uitkomst kunt verwachten. Toch weet ik zeker dat er andere tijden gaan komen. En het allerbelangrijkst: aan liefde is geen gebrek. Na Kenny’s ongeluk is het duidelijker dan ooit hoeveel we van elkaar houden. En liefde is genoeg.

Liefs, Maud

64 Reacties op Kenny’s herstel // Hoe het gaat?

  • Joëlle schreef:

    Ik vind dit zo heftig om te lezen en wat heb ik een respect voor jullie kracht! Mijn vriend heeft vorig jaar ook een motorongeluk gehad, hij werd afgesneden door een automobilist op de snelweg, moest uitwijken, kwam op een baan waar ze 50 kilometer langzamer reden en door de regen blokkeerden zijn remmen. Hij is achterop een auto geklapt, maar heeft ontzettend veel geluk gehad en niet meer dan een in de prak gereden motor en heel veel spierpijn. De automobilist waar hij op klapte zag hem aankomen en heeft de auto in zijn vrij gezet, dat heeft zijn val gebroken.
    Ik ben later wel het gesprek met hem aangegaan over rijden in de regen en heb daarbij ook het voorbeeld gegeven van Kenny (wat ik er van wist van jouw blog), en dat het zo veel slechter af kan lopen.

    Ik hoop van harte dat jullie het redden samen, wat er verder ook nog gaat gebeuren in het herstel van Kenny!

    • Maud schreef:

      Dankjewel Joëlle!
      Wat een geluk dat je vriend er zo goed vanaf is gekomen! Toen ik het begin je stukje las kreeg ik al een brok in mijn keel. Rijden in de regen met een motor is al helemaal niks en de snelweg vond ik ook altijd maar een eng idee. Ik hoop zelf dat Kenny er nooit meer mee wilt beginnen.

  • Kirsten schreef:

    Ik kan me nog goed herinneren dat je schreef over zijn ongeluk.. Echt apart dat dat alweer 1.5 jaar geleden is en dat jullie nog steeds met zoveel narigheid zitten.. Ik kan er zoals jij ook al schrijft niks positiefs op zeggen, ik wens jullie veel kracht en liefde toe. Hopelijk komen er tijden die door beslissingen gaan zorgen dat het langzaam beter gaat. Fijn dat jullie zoveel van elkaar houden. Sterkte!

  • Anneloes schreef:

    Jeetje, ik ben er even stil van. Het lijkt me ontzettend frustrerend dat er gewoon geen vooruitgang wordt geboekt, en dat jullie al zo sterk over amputatie nadenken maakt nog duidelijker in hoeverre jullie het nu ‘zat’ zijn. Ik hoop dat er snel een verbetering komt, op welke manier dan ook, en dat jullie weer verder kunnen leven waar jullie gebleven zijn!

    • Maud schreef:

      Dankjewel Anneloes! Kenny denkt al erg lang na over een amputatie, dat had hij zelfs nog meegekregen vlak na het ongeluk van de ambulancebroeders. In eerste instantie waren we blij dat het been was gered, maar ondertussen zijn we het ook wel zat. Vooral nu we weten dat er bijna niks meer valt te verbeteren met operaties of therapie. Het klinkt inderdaad heel heftig, maar Kenny kijkt er echt naar uit.

  • Jessica schreef:

    Pff is het al weer zo lang geleden? Bizar. En bizar dat jullie eigenlijk geen steek verder zijn. Ik kan me niet voorstellen hoe ontzettend frustrerend dat moet zijn. Ik heb enorm veel respect voor jou (jullie) en hoe je met deze situatie om gaat. Er zullen genoeg mensen zijn die er al lang mee gestopt waren. Jullie zijn allebei zo enorm sterk! Heel veel sterkte de komende tijd.

  • Norma schreef:

    Zat vd week nog aan Kenny te denken. Hoe zou het met m zijn. Mooi küt allemaal wat positiefs kan je er niet van maken. Ik weet wat pijn Is zenuw pijn botten pijn ken t allemaal. Slik teveel tramadol en morfine. Ik heb hobby gezocht voor op de bank. Waarom? Twee Kids hier 14&15 wil positief blijven voor hun. Sterkte Kenny

    • Maud schreef:

      Dankjewel Norma! Wat rot dat het voor jou zo herkenbaar is.. het lijkt me erg lastig inderdaad met kinderen die je niet teveel wilt laten merken hoe zwaar je het hebt. Kenny is ook op zoek gegaan naar een hobby die hij zittend kan uitvoeren, tot nu is dat Lego.
      Voor jou en je familie ook heel veel sterkte!

  • Danielle schreef:

    Wat heb je het prachtig geschreven. ‘Aan liefde is geen gebrek’ is iets waar je volgens mij veel aan hebt in deze periode. Het lijkt me zo rot dat één moment zoveel kan verpesten en dat jullie nog niet van alles af zijn en zullen zijn. Ik wens jullie heel veel sterkte met alles. Lijkt me heel moeilijk! Weet niet wat ik er nog allemaal op kan zeggen. Ben er een beetje stil van. Ik wens jullie het allerbeste!

  • Sheela schreef:

    Ik had niet verwacht dat hij nog steeds niet hersteld was. Bizar hoe het leven zo ineens kan veranderen. Je hebt een hele mooie tekst geschreven, je ziet hoe veel je van hem houdt. Veel sterkte en veel beterschap voor hem!

  • Eva schreef:

    Lieve Maud,

    Normaal ben ik een stille lezer op je blog, maar ik vond je verhaal zo aangrijpend dat ik toch even wil reageren. Zoals je zelf al zegt heb je er niks aan als ik zeg dat alles uiteindelijk wel goed zal komen, dat hangt van teveel dingen af en dat is te onzeker. Wat ik daarom vooral tegen je wil zeggen, is dat ik echt, vanuit de grond van mn hart hoop dat het beter zal gaan, zowel met jou als met Kenny. Ik vind je een geweldige meid, je bent een hele goede, leuke, verassende blogger en zoals je dit stukje hebt geschreven, echt, ik heb diepe, diepe bewondering voor je. Zoals je nu alles opgeeft omdat je zoveel van Kenny houdt, ookal betaalt het zich niet direct terug, is oprecht een voorbeeld voor andere mensen. Lievelieve Maud, ik hoop echt dat het beter zal gaan, want je verdient het!

    Liefs,
    Eva

  • Loes schreef:

    Ik ben geen vaste bezoeker van je blog, maar heb regelmatig wat over je vriend voorbij zien komen via twitter en iedere keer moet ik even slikken. Het lijkt me zo heftig en moeilijk.. Ik moet er niet aan denken dat dit mijn eigen Kenny (mijn vriend heet ook zo), zou overkomen. Maar zoals jij al heel mooi omschrijft, er is bij jullie enorm veel liefde, dus ik hoop dat jullie elkaar er doorheen slepen. <3

  • Amelie schreef:

    Wat een heftig en nog steeds heel naar verhaal. Ik had voor je gehoopt dat het beter zou zijn, maar helaas. Hopelijk komt er snel meer duidelijkheid voor jullie! Ik wens jullie veel kracht toe!

  • Joséphine schreef:

    Lieve Maud,

    Ook ik ben een stille lezer, maar bam! je verhaal slaat in als een bom. Ik volg alleen je blog al tijde en ik zat me laatst al af te vragen hoe het met Kenny zou gaan. Ik had er al zo lang niks meer over gehoord dus dacht ik eerst ‘geen nieuws is goed nieuws’. Maar wat me ook opviel, is dat het een beetje stil werd op je blog. Ik wil graag reageren, maar ik ben bang dat ik iets verkeerds kan zeggen.. terwijl ik het wel goed bedoel.
    Je verhaal is zo puur, zo eerlijk. Ik vind het zo knap van je dat het niet mooier maakt dan het is. Dat klinkt een beetje gek, maar ik vind dat sterk. Het heeft lef nodig om dit zo op te schrijven.
    Ik hoop echt dat jullie liefde dit voor jullie dragelijker maakt. Maar ik hoop ook dat je hulp en steun elders kan vinden, zodat je jezelf niet wegcijfert en die hulp weer kunt omzetten in steun naar Kenny toe. En misschien kan Kenny dat ook doen. Al is dit misschien ook weer stom ‘goed bedoeld advies’.
    Het lijkt mij best pittig om dit met zn tweeen uit te zitten.. Desalniettemin ik wens jullie alle twee het beste toe, veel sterkte en veel veel sprankjes hoop.

    groetjes Josephine

    • Maud schreef:

      Dankjewel Joséphine! En niet bang zijn om iets verkeerds te zeggen joh, je comment is hartstikke lief en doet me meer dan je denkt. En zelf vind ik een schouderklopje of goed bedoeld advies wel fijn hoor, ik kan er ook wat meer mee dan Kenny. Ik probeer regelmatig een beetje tijd voor mezelf te nemen, daar red ik het wel mee!

  • Nathalie schreef:

    Ik lees al erg lang je blogs toen je nog actief was maar heb nooit een bericht achter gelaten maar wil je/jullie nu toch erg graag veel liefde en kracht wensen.

  • Veronique schreef:

    Lieve Maud,

    Wat heb je dit mooi op papier gezet. De tranen staan me in m’n ogen. Ik kan me voorstellen dat het je ook op kan luchten om het van je af te schrijven. Anderhalf jaar is een lange periode en daarin heb je je gegeven voor je liefde. Denk je ook aan jezelf? Een beetje liefde voor jezelf kan geen kwaad op zijn tijd.
    Veel kracht, liefde en sterkte gewenst!
    Liefs

    • Maud schreef:

      Dankjewel Veronique! Het lucht inderdaad op, al vind ik het ook spannend. Zoveel dingen kunnen ineens veranderen of anders op de planning komen. Vandaar dat ik een lange tijd geen updates meer erover had geplaatst. Ik probeer zeker regelmatig tijd voor mezelf te nemen, lukt niet altijd, maar ik kan wel weer goed tot rust komen.

  • Natasja schreef:

    Oh leeve Maud,
    Ik was vorige week nog aan het denken hoe het nu zou gaan en stiekem hopen dat je er weer eens een update over zou posten, maar dit had ik niet verwacht..
    Jeetje wat naar voor jullie om nóg altijd in onzekerheid te zitten maar ik vind het echt ontzettend knap hoe jullie hiermee omgaan.
    Huul vuul sterkte en hopelijk snel meer zekerheid X

    • Maud schreef:

      Dankjewel Natasja! Wat toevallig! Ik zat zelf ook al een paar weken te bedenken wanneer ik weer eens een update ging plaatsen. Vind het toch altijd een beetje spannend zoiets persoonlijks. Maar de lieve reacties doen me enorm goed :)

  • Anne-Marieke schreef:

    Jeetje, wat een ellende allemaal!
    Ik heb me meerdere keren afgevraagd hoe het met Kenny ging, maar ik durfde het nooit eigenlijk te vragen. Ik hoopte stilletjes dat hij ondertussen weer kon lopen :-(
    Heel veel sterkte voor jullie twee (en iedereen er omheen) nogmaals!

  • Pfff jeetje, is het al weer anderhalf jaar geleden! Zo bizar! Ik hoop dat je toch die kleine lichtpuntjes die er zijn kunt zien. En wel heel fijn dat jullie er samen sterker door zijn geworden. Heel veel sterkte!

    Klote wel dat je ook nog een nieuwe baan moet gaan zoeken!

    • Maud schreef:

      Dankjewel Marloes! Ja, de tijd vliegt, al lijkt het soms ook al weer zo lang geleden. Ik kan nog wel de positieve dingen zien gelukkig, zo bedenk ik me vaak dat ik blij ben dat als er al een bot niet gaat genezen, dat het één in zijn been is, we hadden een veel groter probleem gehad als dit aan de hand was met een van de breuken in zijn bekken.

  • Nynke schreef:

    Dat het inderdaad alweer 1,5 jaar geleden is..
    Ik kan me echt niet voorstellen hoe jullie je moeten voelen. Ik wil jullie beide en jullie families en vrienden heel veel sterkte wensen!

  • Shaz schreef:

    Wat heftig om te lezen en ik wens jullie beiden veel sterkte toe. Ik heb zelf niet zoveel verstand ervan maar ik zou ook zeker voor een second opinion gaan. Soms zijn dokters zo gefocust op hun behandelplan terwijl er misschien andere oplossingen beschikbaar zijn.

    • Maud schreef:

      Dankjewel Shaz! Dat snap ik, maar Kenny vind het niet echt nodig. De enige twee opties die nog over zijn, zijn een bottransport fixateur (die maar één probleem oplost) of een amputatie, wat gelijk twee problemen weghaalt. Het klinkt vast heel vreemd, maar Kenny kijkt er echt naar uit en wilt niks anders meer proberen.

  • Judith schreef:

    Wat verschrikkelijk dat mensen zulke dingen moeten meemaken. Ik ben zelf echt uberpositief ingesteld. Zelf ook al het nodige meegemaakt en wat ik geleerd heb, is dat alles er over een tijdje heel anders uit kan komen te zien. Zo voelt het misschien nu niet, 1,5 jaar en nog niet veel opgeschoten is natuurlijk superfrustrerend, maar geloof me, als je elkaar hebt, kun je veel af en zoals ‘t nu gaat, kan het niet altijd blijven gaan. Betere tijden komen er aan, sterk blijven. Het zijn allemaal maar praatjes natuurlijk waar je niet veel aan hebt, jullie zijn degenen die het mee moeten maken, maar hopelijk kunnen jullie de kracht vinden om door te knokken. Sterkte!

    • Maud schreef:

      Dankjewel Judith! Zelf geloof ik daar ook heilig in, er komen altijd andere tijden en hopelijk ook betere tijden. Het geduld opbrengen is lastig, maar wel een uitdaging en levensles.

  • Roxanne schreef:

    Heel veel respect voor jullie, allebei! De manier waarop jullie zo goed als het kan proberen om te gaan met de situatie en er toch positiviteit uit proberen te halen. Al kan ik me heel goed voorstellen dat dat ontzettend moeilijk is! Rot van je baan, dat ze je er uit gooien terwijl jij kei- en keihard je best gedaan hebt voor ze. En dan die reden….tja, ik heb er geen woorden voor!
    Hopelijk gaat alles snel de goede kant op, en kunnen jullie verder met jullie leven samen, hoe dat dan ook uiteindelijk uit mag zien. Het mag duidelijk zijn dat jouw liefde voor Kenny enorm is, en dat jullie er samen echt wel gaan komen.
    Sterkte en een dikke knuffel

  • Iris schreef:

    Hoi!
    Ik lees al heel lang mee met je blog en vraag me ook regelmatig af hoe het met jou en Kenny gaat. Ik rij zelf ook motor maar heb gelukkig (even afkloppen) nog nooit een ongeluk gehad. Het bericht toen wat er gebeurd was, heeft me destijds met m’n neus op de feite gedrukt (ik had toen net m’n rijbewijs) en ik heb wel het idee dat ik wat voorzichtiger ben gaan rijden. Ik vond en vind het enorm schrikken dat er nog steeds geen vooruitgang is. Ik hoop dat de amputatie snel door gaat. Het lijkt me een enorm heftige beslissing maar ik kan heel goed begrijpen dat dit nu de beste oplossing is. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen en duim voor snel(ler) herstel
    Xx

    • Maud schreef:

      Dankjewel Iris! Kan me goed voorstellen dat motorrijders extra schrikken door zo’n verhaal. Je bent zo kwetsbaar in het verkeer en die dingen kunnen zo akelig snel gaan. Ik hoop dat je nooit een ongeluk gaat krijgen (en vooral voorzichtig blijven!)

  • Vera schreef:

    Ik ‘ken’ je nog van vroeger toen bijna iedereen nog een profiel op CU2 had, jaaaaren geleden dus. Per toeval heb ik jouw blog ontdekt en ik ben echt geschrokken en ontdaan door dit heftige verhaal. Ik vind het zo bizar om te lezen wat jullie de afgelopen jaren hebben meegemaakt en, grof gezegd, maar mee moeten zien te leven. Ik wens jullie allebei heel erg veel sterkte en kracht toe! Liefs

  • Lara schreef:

    Ik lees al jaren je blog, en ik heb ook het verhaal van Kenny op de voet gevolgd. Ik vind het echt erg wat er allemaal gebeurd is. Veel sterkte voor jullie beiden. Ik hoop dat het snel achter de rug is, en jullie terug verder kunnen met jullie leven.

  • Julie schreef:

    Wow Maud, ik heb helemaal rillingen over mijn ganse lijf. Dit is een van de weinige persoonlijke verhalen van mensen op een blog dat ik helemaal gelezen heb… Ik ken het begin van het verhaal niet, maar aangezien je de situatie ook hier even kort schetst, heb ik de essentie wel gevat. Ik denk dat jij in een van de moeilijkste situaties zit die er zijn en ik vind het ontzettend knap van jou dat je bij je vriend blijft en hem steunt. Zoiets vergt ongelooflijk veel liefde en doorzettingsvermogen, maar ik weet nu al dat ik hetzelfde zou doen als mijn vriend zoiets zou overkomen. Ik wil jullie samen echt nog veel moed, sterkte en geluk toewensen. Hoe dit ook afloopt en welke beslissing er ook genomen wordt: jullie hebben elkaar en dat is het belangrijkste! :-)

  • Suzanne schreef:

    Hallo Maud, hier nog een stille meelezer. Heel veel sterkte ook voor jou! Als vriendin van heb je het natuurlijk hardstikke moeilijk, en ik weet ook uit ervaring dat het inderdaad voelt alsof je leven op pauze staat. Ik hoop dat je er aan denkt om ook goed voor jezelf te zorgen, want je hebt al je kracht nodig.
    En het is niet van de ene op de andere dag klaar en afgelopen, maar echt, er komt een moment dat je je beseft dat je achterom kan kijken.
    Beetje vaag verhaal misschien, iets duidelijkers kan ik er niet van maken. Des te knapper vind ik hoe jij je gevoelens zo duidelijk kan opschrijven.
    Dikke knuffel

  • Marjolein schreef:

    Hoi Maud,
    stille meelezer nummer zoveel hier haha. Knap van je hoe je zoiets naars ontzettend mooi hebt kunnen verwoorden! Hartstikke heftig allemaal, maar uiteindelijk dwingen zulke dingen je wel om in te zien wat echt belangrijk is in het leven en wat minder belangrijk is, ook heel waardevol naar mijn mening!
    In ieder geval heel veel sterkte gewenst voor alle moeilijke periodes en keuzes die er nog moeten komen! Hopen dat jullie snel een keer ‘op vakantie kunnen’ :)
    Liefs Marjolein

  • Andrea schreef:

    Hoi Maud,

    Toen ik het kopje ‘Kenny’s herstel // Hoe het gaat’ hoopte ik op sprongen vooruit. Wat vreselijk dat jullie zo stilstaan en de enorme invloed die dit op jullie leven heeft. Het lijkt nog maar kort geleden, maar anderhalf jaar alweer.. Ik hoop echt dat jullie snel vooruit kunnen, wat de keuze ook mag worden. En dat je misschien gewoon te zwak bent, onzin. Je bent al anderhalf jaar super intensief met deze ellende bezig, wie zou er niet doorheen zitten?

    Heel erg veel sterkte en ik hoop dat er snel verandering in jullie situatie gaat komen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>


Hey en welkom op Beauty Before Breakfast! Leuk dat je een kijkje neemt op mijn blog. Mijn naam is Maud en ik vul deze site met make-up reviews, looks, nail-art enz. Veel plezier! Liefs, Maud
bloglovin
Archief
Categorieën

Copyright © 2010 Beauty Before Breakfast. All Rights Reserved.